Tam Anlamıyla A.A. Girişimi Olmayan

A.A. üyelerinin kullandığı ilk dinlenme çiftliği hiçbir zaman A.A.’nın değildi ve bu, birisi yazıya dökmeden önce doğru biçimdi. 1940 dolaylarında bir grup üye, Connecticut tepelerinde, tanıdıkları Rahibe Francis adlı bir kadının hayır kurumu olarak yürüttüğü bir çiftliği ziyaret etti. Bill W. onun teklifini hatırladı (A.A. Comes of Age): “Bazılarımız ona bakmak için bir mütevelli heyeti kurarsa yerin tüm kullanımını bize teklif etti.” Bazılarımız, gruplar değil. Birkaç üye mülkü ayrı bir iş olarak üstlendi ve gruplar mesajı taşımaya devam etti. Çiftlik hastaneden sonra dinlenilecek bir yer oldu ve Bill ona hiçbir zaman A.A.’nın demedi. Bu tür yerler, diye yazdı, “tam anlamıyla A.A. girişimi değildir”. Yararlı, sevilen ve dışarıda. 1946’da Uzun biçim bunu kural yaptı (Büyük Kitap, s. 564): “hastaneler ve diğer nekahet merkezleri A.A.’nın olabildiğince dışında”. Nekahet merkezi, dinlenilen ve gücün geri kazanıldığı yerdir. Bugün bu tür yerler çoğalıyor: inzivalar, ayık evleri ve iyileşme merkezleri; bir kısmı kendini A.A. yeri olarak adlandırıyor ve sakinlerinin katılmak zorunda olduğu ev toplantıları yapıyor. Bu akşam deneyin: yakınınızdaki herhangi bir evin ya da inzivanın kendine A.A. deyip demediğini ve herhangi bir A.A. grubunun nasıl yönetildiği konusunda sözü olup olmadığını sorun.