Evlerin Kapıları Açıldı

Uzun biçim yazılmadan yıllar önce, Cleveland alkoliklerin kendi kapılarından başka hiçbir şeyle neler yapabileceğini gösterdi. 1939’da Cleveland Plain Dealer, Adsız Alkolikler hakkında bir dizi yayımladı ve telefonlar yağdı. İlk Cleveland toplantısı o Haziran’da bir üyenin evinde başlamıştı. Yer yetmeyince üçe bölündü: bir kısım başka bir eve, bir kısım bir salona, bir kısım yeni bir adla. Bill W. yazdı (A.A. Comes of Age): “Çoğalan ve taşan bu toplantılar ev alanı bakımından yetersiz kalmaya devam etti,” bu yüzden “küçük salonlara ve kilise bodrumlarına” taşındılar. New York ve Akron’daki eskiler, diye itiraf eder Bill, yalnızca “derin kaygılarla” izleyebildi. Kendileri “pek deneyimli olmayan” yirmi kadar üye yüzlerce yeni gelenle karşı karşıyaydı. “Ama bir yıl sonra biliyorduk; çünkü o zamana kadar Cleveland’da yaklaşık otuz grup ve birkaç yüz üye vardı.” Bu grupların her biri, bulduğu bir odada, kendisine hesap veren alkoliklerdi. Uzun biçimin yazıya döktüğü biçim budur (Büyük Kitap, s. 563): “Ayık kalmak için bir araya gelen herhangi iki ya da üç alkolik başka bir maksada hizmet etmedikleri sürece kendilerine bir A.A. grubu diyebilirler.” Cleveland’a gruplarını kimse vermedi. Onları alkolikler açtı. Bu akşam deneyin: toplantı yeriniz yarın kapansa, üyeleriniz gelecek haftaya kadar başka bir yerde bir kapı açabilir miydi?