6. Basamak: Tüm Benliğimizle Hazır Olmak

Altıncı Basamak şöyle der: “Tanrının bu kişilik bozukluklarını düzeltmesi için tüm benliğimizle hazırlandık” (s. 59). Tüm programdaki en kısa talimatlardan biridir ve üzerinden aceleyle geçmek kolaydır. Ama Altıncı Basamak, programın yalnızca içerken yaptıklarımızla ilgili olmaktan çıkıp kim olduğumuzla ilgili olmaya başladığı yerdir. Dördüncü ve Beşinci Basamaklar bize yıkımı ve arkasındaki örüntüleri gösterdi. Altıncı Basamak basit, derinlemesine bir soru sorar: bu şeyleri açıkça gördüğümüze göre, onlarsız yaşamaya istekli miyiz? Hiçbir şeyi kendimizin kaldırmadığımıza dikkat edin. Bizim işimiz hazır olmaktır. Düzeltme Tanrı’ya aittir.

6. Basamak Büyük Kitap’ta Nerede Yer Alıyor

Basamağın kendisi On İki Basamak listesinde, Programımız Hakkında bölümünde yer alır (s. 59). Onu çalıştırmaya dair talimatlar bir bölüm sonra, Uygulamaya Geçiş’te, 76. sayfada gelir. Büyük Kitap, Altıncı Basamak’a tam olarak bir paragraf verir ve bu kısalık ihmal değildir. Buradaki işin içe dönük olduğunun işaretidir. Hazırlık da önemlidir. Beşinci Basamak’tan sonra Kitap, eve dönmemizi, sessiz bir saat bulmamızı ve ilk beş Basamak’ı dikkatle gözden geçirmemizi ister, çünkü “üzerinden özgürlüğe yürüyeceğimiz yeni bir yolun başlangıcında” olduğumuzu söyler (s. 75). İşimizi, bir ustanın temeli kontrol etmesi gibi kontrol ederiz. İlk beş taşın sağlam olduğundan emin olduğumuzda Altıncı Basamak’a bakarız.

Büyük Kitap Bunu Nasıl Çalıştırmamızı Söylüyor

76. sayfadaki paragraf sade bir şekilde açılır: “Bu işte istek ve azmin zaruri olduğunu belirtmiştik.” Sonra bize bir soru sorar: “Bütün itiraf ettiğimiz hataların, kusurların, eksiklerin Tanrı tarafından benliğimizden çekilip alınmasına hazır mıyız artık?” Konuyu daha da ileri taşıyarak, O’nun hepsini, tek tek her birini alıp alamayacağını sorar (s. 76). Bunu yavaş okuyun. İstenmeyen şeylerin listesi bir vaizden ya da bir broşürden gelmedi. Kendi Dördüncü Basamak vicdan muhasebemizden ve Beşinci Basamak’taki kendi ağzımızdan geldi. Bu şeyleri kendimiz itiraf ettik. Altıncı Basamak yalnızca bunu ciddiye alıp almadığımızı sorar.

Sonra bu Basamak’ı gerçek insanlar için uygulanabilir kılan cümle gelir: “Eğer hâlâ sıkı sıkı sarıldığımız, bırakamadığımız, paylaşmadığımız bir hatamız varsa, Tanrı’ya bundan bizi kurtarması için dua ederiz” (s. 76). Tüm yöntem budur. Vicdan muhasebesinin bize gösterdikleriyle sessizce otururuz. Soruyu dürüstçe sorarız. Cevabın evet olduğu yerde Tanrı’ya şükrederiz. Cevabın hayır olduğu yerde numara yapmayız ve umutsuzluğa kapılmayız. Eksik olan istekliliğimiz için dua ederiz. Kitap bize neden basitçe kendimizi düzeltemeyeceğimizi zaten söylemiştir; 62. sayfa sorunlarımızı köküne kadar izler: “Bencillik —benmerkezcilik! Bizce bütün problemlerimizin kökü bu.” Benmerkezci bir zihin kendi benmerkezciliğini kökünden söküp atamaz. Bu yüzden hazır hale gelmek için yardım isteriz; tıpkı ayık kalmak için yardım istediğimiz gibi.

Tüm Benliğimizle Hazır Olduğumuzda Ne Değişir

Altıncı Basamak’ta sessiz ama gerçek bir şey değişir. Bizi yenen şeyleri savunmayı bırakırız. Yıllarca kızgınlıklarımıza adalet gibi hissettirdikleri için, korkularımıza ihtiyat gibi hissettirdikleri için, gururumuza haysiyet gibi hissettirdiği için sahip çıktık. Tüm benliğimizle hazır olmak, onları sonunda vicdan muhasebesinin ait olduklarını söylediği yere koymak demektir: kişilik olarak değil, bizimle Tanrı ve diğer insanlar arasında duran engeller olarak. Bu, Üçüncü Basamak kararının karakterimize uygulanmasıdır. Ve anında azizlik istemez. 60. sayfa bunu açıkça söyler: “Manevi mükemmeliyeti değil, manevi gelişimi amaçlamaktayız.” Tüm benliğimizle hazır olmak, tamamen düzeltilmiş olmak demek değildir. Listedeki hiçbir şeyin artık masanın dışında olmadığı anlamına gelir.

İşte dürüst kısım. Çoğumuz Altıncı Basamak’a gelir ve hâlâ bazı kusurlarımızı sevdiğimizi fark ederiz. Öfke sonuç getirir. Gurur omurga gibi hissettirir. Endişe sorumluluk gibi hissettirir. Altında gerçek bir korku yatar: Tanrı tüm bunları kaldırırsa bende ne kalır? Bu korku utanç değil, saygı hak eder ve Kitap ona sessizce yanıt verir. Hiçbir zaman bizden hazır hissetmemizi ya da bu ihtimalden hoşlanmamızı istemez. İstekli olup olmadığımızı sorar ve olmadığımızda bize tek bir talimat verir: bizi kurtarması için Tanrı’ya dua etmek (s. 76). İstekli olmaya istekli olmak da sayılır. Yapamayacağımız şey, gözde bir kusuru ayırıp bilerek saklamaktır, çünkü 59. sayfa bizi zaten uyarmıştı: “Yarım yamalak çabalarımız bize hiçbir kazanç sağlamadı.”

Candan bir evet diyebildiğimizde, ya da en azından evete doğru dürüst bir dua edebildiğimizde, Kitap bizi doğrudan ileriye yöneltir. 76. sayfadaki hemen sonraki satırlar bize Yedinci Basamak’ı verir; orada bırakmaya hazır hale geldiğimiz şeyi almasını Tanrı’dan alçakgönüllülükle dileriz. Altıncı Basamak bavulları hazırlar. Yedinci Basamak onları teslim eder.