7. Basamak: Alçakgönüllülükle Dilemek

7. Basamak şöyle der: “Tanrının eksikliklerimizi gidermesini alçakgönüllülükle diledik.” Büyük Kitap’ın 59. sayfada sıraladığı Basamağın tamamı budur ve kitaptaki en kısa iş olabilir. Ona geldiğimizde 4. Basamak’ta vicdan muhasebesini yazmış, 5. Basamak’ta kusurlarımızı Tanrı’ya, kendimize ve bir başka kişiye itiraf etmiş ve 6. Basamak’ta bulduklarımızı Tanrı’nın düzeltmesi için tüm benliğimizle hazır hale gelmişizdir. 7. Basamak, yalnızca dilediğimiz yerdir. Uygulamaya Geçiş bölümünün 76. sayfasında tek bir paragrafı kaplar ve o paragrafın çoğu bir duadır.

7. Basamak Büyük Kitap Terimleriyle Ne Demek

Eksikliklerimiz bu noktada bir sır değildir. Vicdan muhasebemizin ortaya çıkardığı belirli şeylerdir: Büyük Kitap’ın bir numarada olduğunu söylediği kızgınlık (s. 64), korku, hilekârlık ve çevremizdeki insanlardan yaptığımız bencil talepler. Kitap kökü zaten adlandırmıştır: “Bencillik —benmerkezcilik! Bizce bütün problemlerimizin kökü bu” (s. 62). 6. ve 7. Basamaklar 76. sayfayı bir nedenle paylaşır. 6. Basamak bir hazır olma sorusu sorar: “Bütün itiraf ettiğimiz hataların, kusurların, eksiklerin Tanrı tarafından benliğimizden çekilip alınmasına hazır mıyız artık?” (s. 76). 7. Basamak, cevap evet olduğu anda yaptığımız şeydir. Kaldırma işini kimin yaptığına dikkat edin. Dişimizi sıkıp kendimizi geliştirmeyiz. 1. Basamak’ta irade gücünün içme sorunumuzu çözemediğini kendimize kanıtladığımıza göre, onun karakterimizi çözmesini de beklemeyiz. Kendi başımıza yapamadığımızı bizim için yapması için, anladığımız anlamdaki Tanrı’dan isteriz.

Büyük Kitap Basamağı Nasıl Atmamızı Söylüyor

76. sayfadaki talimat insanı silahsızlandıracak kadar basittir. “Hazır olduğumuz zaman şöyle deriz” (s. 76), der kitap ve ardından Yedinci Basamak Duası’nı verir. “Yüce Tanrım, tüm iyilik ve kötülüklerimle, tüm benliğimle beni kabul et” (s. 76) diye başlarız. O’ndan “Sana ve insanlara yararlı olmamı engelleyen içimdeki kusurların hepsini” yok etmesini isteriz (s. 76). “Senin yolunda yürüyebilmem için bana kuvvet ver” (s. 76) diyerek bitiririz. Sonra sessiz kapanış satırı gelir: “Böylece Yedinci Basamak’ı da tamamlamış oluruz” (s. 76). Tören yok, bekleme süresi yok, komite onayı yok.

O duadaki iki ayrıntı, alçakgönüllülükle sözcüğünün tüm anlamını taşır. Birincisi, Tanrı’ya tüm iyilik ve kötülüğümüzle kendimizin tamamını sunarız. Buradaki alçakgönüllülük yerlere kapanmak değildir; gerçek boyutumuz hakkında dürüstlüktür, vicdan muhasebemizde uyguladığımız aynı dürüstlük. İkincisi, ölçü yararlı olmaktır. Rahat, takdir edilen ya da kusursuz kılınmayı istemeyiz. Tanrı’ya ve çevremizdeki insanlara yararlı olmamızı engelleyen her neyse onun kaldırılmasını isteriz. O tek sözcük sessizce hırslarımızı yeniden düzenler. Kitabın böyle bir şey söylediğimizi belirttiğine de dikkat edin. Sözler bir kalıptır, sihirli bir formül değil. Önemli olan, onları içtenlikle söylememizdir.

Neler Değişir ve Bu Basamağa Getirdiğimiz Korku

Önce yön değişir. Dua, dışarı çıkıp Tanrı’nın istediğini yapmak için güç ister ve 76. sayfadaki hemen sonraki cümle eyleme döner; bize “Eylemle desteklenmeyen inanç, boş bir inançtan başka bir şey değildir” (s. 76) hatırlatır ve doğrudan 8. ve 9. Basamakları gösterir. 7. Basamak, kâğıt üzerinde yaptığımız iç temizliğiyle şimdi yüz yüze yapacağımız telafi arasındaki menteşedir. Kusurlarımızın giderilmesi sonra tek bir yıldırım çarpmasıyla değil, günlük yaşamda görünür. 84. sayfa Basamağın bir refleks haline gelişini gösterir. Bencilliğe, hilekârlığa, kızgınlığa ve korkuya dikkat etmeyi sürdürdükçe, “Bunlar boy gösterdikçe, Tanrı’dan onları derhal ortadan kaldırmasını dileyin” (s. 84). 76. sayfada bir kez diledik; hayatımızın geri kalanında dilemeye devam ederiz ve dilemenin işe yaradığını görürüz.

İşte dürüst kısım. Çoğumuz bu Basamak’tan birbirine zıt iki nedenle korkarız. Bazılarımız kusurlarımızın kişiliğimizin ta kendisi olduğundan ve Tanrı onları kaldırırsa geriye hiçbir şeyin, ne keskinliğin, ne mizahın, ne hırsın kalmayacağından içten içe şüphelenir. Diğerlerimiz duayı eder, perşembeye kadar kendimizi yine kızgın yakalar ve sessizce Basamağın başarısız olduğu sonucuna varırız. Büyük Kitap her iki korkuya aynı şekilde yanıt verir. “Bizler aziz değiliz” (s. 60) der açıkça ve “Manevi mükemmeliyeti değil, manevi gelişimi amaçlamaktayız” (s. 60). Tanrı kişiliğimizi kaldırmaz; onu engelleyeni kaldırır. Ve hâlâ yarı yarıya keyif aldığımız şeyi tek bir işlemde kaldırmıyor gibi görünür. Bizim payımıza isteklilik ve dilemek düşer. O’nun payı kaldırmaktır; O’nun takviminde, genellikle ardından gelen eylem Basamaklarına girdiğimiz ölçüde.

Kitabın bizi bundan sonra tam olarak gönderdiği yer burasıdır. 8. Basamak, zarar verdiğimiz tüm insanların bir listesini çıkarmamızı ve hepsine hatalarımızı telafi etmeye istekli hale gelmemizi ister; 76. sayfa listenin zaten elimizde olduğunu söyler: “Bu listeyi vicdan muhasebesi sırasında yaptık” (s. 76). Alçakgönüllülükle dileyip buradan yapacak işimizle çıkarız.