Ana sayfa › Kitaplardan A.A. soruları › A.A. kimin içindir ve ne değildir

A.A. mahkeme için katılım belgesi imzalar mı ya da mahkemeler ve denetimli serbestlik için mektup yazar mı?

Basamakları, Gelenekleri, Kavramları ve Büyük Kitap alıntılarını A.A.’nın 2022 Türkçe baskısından (“Adsız Alkolikler”), Önsöz’ü ve Huzur Duası’nı A.A. Türkiye’nin yayımladığı şekliyle aktarıyoruz. Basamak 12’de İngilizcesi ve A.A. Türkiye’nin toplantılarda okuduğu metin “bu mesajı alkoliklere taşımaya” der. A.A.’nın Türkçe metni olmayan yerlerde çeviri bizimdir. Sayfa numaraları İngilizce 4. baskıya göredir; Türkçe baskıda aynı yer genellikle 13–25 sayfa sonradır. İngilizcesini okuyun

Kısaca:

  • Büyük Kitap mahkeme imza kâğıtları, denetimli serbestlik ya da mahkemelere yazılan mektuplar hakkında hiçbir şey söylemez. Mahkemeler 1939 metninde yalnızca geçerken anılır: Bill’in eski okul arkadaşı kapatılmaktan kurtulmuştur; kitap, “iki adamın mahkemesine geldiklerini ve hâkimi cezayı askıya alması konusunda ikna ettiklerini” anlatır (s. 9); hataları telafi eden bir üye, ödenmemiş nafaka yüzünden tutuklama emriyle karşı karşıyadır (s. 79); 7. Bölüm de üyelerden başka alkoliklere yardım etmek için “sulh mahkemelerine” ziyaretlerde bulunmalarını bekler (s. 97).
  • Günümüzün grup broşürü, A.A.’nın yapmadığı şeyler arasında şunu sayıyor: “Şartlı tahliye kurullarına, avukatlara, mahkeme görevlilerine, okullara, işletmelere, sosyal kuruluşlara ya da başka herhangi bir kuruluşa veya kuruma referans mektubu vermek.” (P-16, 2018). A.A. ayrıca üye kaydı tutmaz ve “Üyelerini takip etmez ya da denetlemeye çalışmaz” (P-16, 2018).
  • Bir grubun ya da üyenin katılım belgesi imzalayıp imzalayamayacağı, kaynaklarımızdaki hiçbir metinle çözülmüş değil. P-16, kaynaklarımızda bulunmayan bir A.A. Kılavuzuna, “Cooperating with Court, D.W.I., and Similar Programs” kılavuzuna atıfta bulunuyor.
  • Bu metinler A.A.’nın ve gruplarının ne yaptığını anlatıyor. Mahkemeler ve denetimli serbestlik büroları kendi şartlarını belirler.

1939 metni

Büyük Kitap mahkemece zorunlu tutulan katılımı ele almaz. Mahkemeler üç yerde geçer. “Bill’in Hikâyesi”nde, Bill’e mesajı getiren eski okul arkadaşı kapatılmaya doğru gidiyordu; kitap, “iki adamın mahkemesine geldiklerini ve hâkimi cezayı askıya alması konusunda ikna ettiklerini” anlatır (s. 9). 7. Bölüm’de başkalarına yardım etmek “sulh mahkemelerine, sağlık evlerine, hastanelere, hapishanelere ve akıl hastanelerine sayısız ziyarette” bulunmak demek olabilir (s. 97). İkisinde de insanlar bir içicinin adına mahkemeye gider. Üçüncüsü 6. Bölüm’de, hataları telafi etmekle ilgilidir: ödenmemiş nafaka yüzünden bir adamın ilk eşi için kitap şöyle der: “Mahkemeye başvurdu ve eski kocası hakkında tutuklama kararı aldırdı.” (s. 79); nafaka ödemeyen adam hâkimin karşısına çıkmak yerine ona mektup yazdı ve mesele çözüldü (s. 79). Üçünün hiçbiri de kimsenin katılımını bildirmeyi içermez.

Kitabın baskı hakkında söyledikleri karışıktır ve bütün olarak okumaya değer:

  • Yeni gelen ve program söz konusu olduğunda, kimsenin zorlanmaması gerektiği konusunda kesindir. “Sizin tarafınızdan, eşi ve arkadaşları tarafından itilip kışkırtılmamalıdır.” (s. 95). Bir adama kitap verildiğinde, “kimsenin ona buradaki tavsiyeleri uygulaması gerektiğini söylememesi en iyisi olacaktır” (s. 144).
  • İçkinin kendisine gelince, dışarıdan gelen katı tavrı onaylar. 10. Bölüm, işverene alkolik çalışanına içki sorununu bildiğini ve “bunun ortadan kaldırılması gerektiğini” söylemesini önerir (s. 141) ve şöyle der: “Bu noktada katı bir tutum çoğumuza yardımcı olmuştur.” (s. 142). Adam bırakmayacaksa işten çıkarılması da yerindedir (s. 141–142).

Yani kitap, bir işverenden gelmesine itiraz etmediği içkiyi bırakma baskısı ile önerilerine uyma baskısını birbirinden ayırır; ikincisine karşı uyarır (“ne kadar acele ettirirseniz iyileşmesi o kadar ertelenebilir”, s. 113). Kimsenin katılımını doğrulamak hakkında hiçbir şey söylemez.

1946–47 metinleri

  • Üçüncü Geleneğin Uzun biçimi: üyelik asla “paraya ya da mutabakata” dayanmamalıdır (s. 563).
  • Bill W., üye hakkında, 1946: “Hiçbir şey imzalamaz, hiçbir şeyi kabul etmez, hiçbir şey vaat etmez.” (P-17, “Who Is a Member of Alcoholics Anonymous?”, 1946). “Hiçbir şey talep etmeyiz.” (aynı deneme).
  • Otorite hakkında, 1947: A.A.’da “alkoliklerin A.A. ilkelerine uymasına dair hiçbir talep, hiç kimsenin bir başkası üzerinde kişisel yetkiyle donatılmaması” vardır (P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?”, 1947).
  • Altıncı Gelenek: bir A.A. grubu “herkesle işbirliği yapabilir”, ama bu işbirliği “gerek fiili gerek zımni olarak asla bir mensubiyet ya da destek seviyesine çıkmamalıdır” (s. 564).

Bunların hiçbiri mahkeme belgelerinden söz etmiyor. Üyeleri üzerinde hiçbir hâkimiyeti olmayan ve hiçbir dış kuruma hesap vermeyen bir topluluğu anlatıyorlar.

1955’te Bill, A.A.’nın ilk yıllarındaki zararlı adsızlık ihlalleri arasında saydığı mahkemeyle ilgili bir uygulamayı adlandırdı: “polis mahkemesi yargıçlarıyla birlikte kürsüde oturup sıradaki sarhoşlardan hangilerinin A.A.’ya, hangilerinin hapse gitmesi gerektiğini söyleyen” üyeler (P-17, “Why Alcoholics Anonymous Is Anonymous”, 1955). Bağlam içinde itirazı, üyelerin A.A. adını kamusal işlerde alenen kullanmasına yönelikti.

Bugün (2018)

A.A. Grubu… Her Şeyin Başladığı Yer (P-16), “A.A.’nın Yapmadıkları” bölümünde şunlar yer alır:

  • Üyelik kayıtları ya da vaka geçmişleri tutmak.
  • Üyelerini takip etmek ya da kontrol etmeye çalışmak.
  • “Şartlı tahliye kurullarına, avukatlara, mahkeme görevlilerine, okullara, işletmelere, sosyal hizmet kurumlarına ya da başka herhangi bir kuruluşa veya kuruma referans mektubu vermek.” (P-16, 2018).

Aynı broşür mahkemelerle işbirliğini hizmet çalışması düzeyinde anlatıyor: Profesyonel Topluluk ile İşbirliği komiteleri, aktif alkoliklerle karşılaşan eğitimciler, hekimler, din görevlileri, mahkeme görevlileri ve başkalarıyla “işbirliği ama bağlılık değil” esasına göre çalışır (P-16, 2018); cezaevi komiteleri ise izin verilen yerlerde A.A. toplantılarını hapishanelere ve tutukevlerine götürür. Sıraladığı A.A. Kılavuzları arasında “Cooperating with Court, D.W.I., and Similar Programs” da var. Bu kılavuz kaynaklarımızda yok; bu yüzden bu sayfa içeriğinin ne olduğunu söylemiyor.

Kaynaklarımızın çözmediği noktalar

Kaynaklarımızdaki metinler, A.A.’nın referans mektubu yazmadığını ve üyelerini izlemediğini ya da takip etmediğini söylüyor. Bir toplantı sekreterinin ya da bir üyenin birinin katıldığını gösteren bir belgeyi imzalayıp imzalayamayacağını söylemiyorlar ve bu sayfa bunu yanıtlamıyor. Gruba, yerel intergruba ya da merkez ofise sorun veya A.A.’nın mahkeme programlarına ilişkin kılavuzuna bakın.

Kendiniz okuyun

Kaynaklar

Kaynak Sayfalar İlk yayım
Alcoholics Anonymous, Bölüm 1, 6, 7, 8, 10 9, 79, 95, 97, 113, 141–142, 144 1939
Alcoholics Anonymous, Ek I, Üçüncü ve Altıncı Gelenek (Uzun Biçim) 563–564 1946
P-17, “Who Is a Member of Alcoholics Anonymous?” — 1946
P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?” — 1947
P-17, “Why Alcoholics Anonymous Is Anonymous” — 1955
P-16, The A.A. Group 25–26, 37, 39 2018

Büyük Kitap sayfa numaraları (İngilizce) dördüncü baskıdandır (2001).

Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Alıntılar kısa ve kaynaklıdır; Büyük Kitap ve P-16 © A.A. World Services, Inc.’e aittir; P-17’deki makaleler © AA Grapevine, Inc.’e aittir.

Bu sayfalar A.A. hakkındaki soruları, A.A.’nın kendi yayımladığı literatüre dayanarak yanıtlar; literatür baştan sona okunmuştur ve her alıntı, atıf yapılan sayfayla (İngilizce aslıyla) kelimesi kelimesine karşılaştırılmıştır. Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Neleri okuduk ve her kaynak ne zaman yazıldı.