Ana sayfa › Kitaplardan A.A. soruları › Gelenekler

İkinci Gelenek: A.A.’da kimsenin otoritesi var mı?

Basamakları, Gelenekleri, Kavramları ve Büyük Kitap alıntılarını A.A.’nın 2022 Türkçe baskısından (“Adsız Alkolikler”), Önsöz’ü ve Huzur Duası’nı A.A. Türkiye’nin yayımladığı şekliyle aktarıyoruz. Basamak 12’de İngilizcesi ve A.A. Türkiye’nin toplantılarda okuduğu metin “bu mesajı alkoliklere taşımaya” der. A.A.’nın Türkçe metni olmayan yerlerde çeviri bizimdir. Sayfa numaraları İngilizce 4. baskıya göredir; Türkçe baskıda aynı yer genellikle 13–25 sayfa sonradır. İngilizcesini okuyun

Kısaca:

  • Hiçbir kişi. İkinci Gelenek’in Uzun biçimi şöyle der: “Grubumuzun amacı için sadece bir tek nihai otorite vardır; o da kendini grup bilincimizde ifade eden sevgi dolu bir Tanrı’dır” (s. 563).
  • Liderler, komiteler, Genel Hizmet Kurulu vekilleri ve New York’taki ofis hizmet eder; yönetmez. Uzun Biçim, A.A.’nın liderleri için “Unvanlarından aldıkları gerçek bir yetki yoktur; yönetmezler de” der (s. 565).
  • Bill W., A.A.’nın ilk yıllarında onu kendisi yönetmeye çalıştı ve bunu başaramayacağını gördü. 1947’de A.A.’daki tek gerçek otoritenin “manevi ilkenin otoritesi” olduğunu, “hiçbir zaman kişisel otorite” olmadığını yazdı (P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?”, 1947).
  • Buna eski üyeler ve rehberler de dâhildir. Metinler hiçbir üyeyi bir başkasının üzerinde otorite sahibi yapmaz.

Uzun Biçim ne diyor

İkinci Gelenek, özgün ifadesi bütünüyle Kısa Biçim’e geçen tek Gelenektir (P-17, giriş). Tek bir cümledir: “Grubumuzun amacı için sadece bir tek nihai otorite vardır; o da kendini grup bilincimizde ifade eden sevgi dolu bir Tanrı’dır.” (s. 563).

Bu cümlede dikkat edilmesi gereken iki şey var. Adı geçen otorite bir kişi, bir komite ya da bir makam değildir. Ve bu otorite “grubumuzun amacı için” geçerlidir: Gelenek, bir grubun kendi işlerine nasıl karar verdiğiyle ilgilidir; kimsenin bir üyenin hayatı üzerindeki denetimiyle değil.

Tanıdık ikinci yarı, “Liderlerimiz güvendiğimiz hizmetkârlardan ibaretlerdir ve bizi yönetmezler” (s. 562), Dokuzuncu Gelenek’in Uzun biçimi’nden gelir. Orada sekreterleri, dönüşümlü komiteleri, gruplar arası komiteleri ve Genel Hizmet Kurulu vekillerini anlattıktan sonra şöyle der: “A.A. içindeki gerçek liderler bütünün güvenilir ve tecrübeli hizmetkârlarından başkası değillerdir” (s. 565). Unvanlarından aldıkları gerçek bir yetki yoktur; “Faydalılıklarının anahtarı evrensel saygıdır” (s. 565).

Bill W.’nin 1947’de söyledikleri

Grapevine’deki yazısı “Will A.A. Ever Have a Personal Government?” (“A.A.’nın Hiç Kişisel Bir Yönetimi Olacak mı?”, 1947), soruyu ilk satırında cevaplar: “neredeyse kesinlikle ‘hayır’” (P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?”, 1947).

Gerekçeleri:

  • Alkolikler yönetilemez ama yönlendirilebilir. Aileler, doktorlar ve yargıçlar alkolikleri zorla disipline etmekte başarısız olmuştu. Bu yüzden “A.A.’da bulunabilecek tek gerçek otorite manevi ilkenin otoritesidir. Bu hiçbir zaman kişisel otorite değildir.” (P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?”, 1947).
  • Kimse kimsenin üstünde değildir. A.A.’da harç yok, aidat yok, kural yok ve “kimse bir başkasının üzerinde kişisel otorite sahibi değil” (P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?”, 1947).
  • Liderler ikna eder. Seçilmiş bir lider, “örnek olarak ya da ikna yoluyla her zaman yol gösterebileceğini, ama asla patronluk edemeyeceğini” (P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?”, 1947) fark eder; yoksa bir sonraki seçimde geçilir. Komitelerin “yalnızca hizmet etme yetkisi vardır, asla emretme yetkisi yoktur” (P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?”, 1947) ve grubun isteklerine inandıklarını yerine getirirler.
  • Bill de dahil. A.A.’yı birkaç yıl yönetmeye çalıştı. “Kişisel güç hep başarısız oldu.” (P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?”, 1947). A.A.’da, diye sonuçlandırdı, “insan yalnızca bir hizmetkâr olabilir” (P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?”, 1947).
  • Ofis ve vekiller de. Genel Ofis bilgi, literatür ve tavsiye sağlar; tavsiyeyi “istenirse” verir. Genel Hizmet Kurulu vekilleri koruyuculardır: “yalnızca bekçilerdir” (P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?”, 1947). Hiçbirinin A.A.’yı yönetme yetkisi yoktur.

Eski üyeler ve rehberler

İlk metinler tecrübeye bir otorite tanımaz. Bill’in 1946 tarihli üyelik yazısı, “artık otorite kuşanmış Grup Büyükleri”nin (P-17, “Who Is a Member of Alcoholics Anonymous?”, 1946) insanları nasıl kapı dışarı etmeye başladığını ve bunun ne kadar kötü sonuçlandığını anlatır.

1957’de, birçok eski üyenin tecrübelerinin kendilerine işleri yönetme ve halefini seçme konusunda “bir tür kazanılmış hak” (A.A. Comes of Age, 1957) verdiğini düşünmeyi sürdürdüğünü yazdı. Gruplar buna izin vermedi. Bill, grup bilincinin “içerdiği gerçekler, meseleler ve ilkeler hakkında doğru bilgilendirildiğinde” (A.A. Comes of Age, 1957) çoğu zaman herhangi bir liderden daha bilge olduğunu sert bir gerçek olarak anlattı. Eski üyelerin yine de verebilecekleri bir şey vardı: gruplar zora girdiğinde onlara başvurur, rehberlik isterlerdi. Ama istenen rehberlik, otorite değildir.

Bill, bu öğretinin kendisine verilen ilk “dozun” 1937’de, New York grubunun ona Towns Hospital’da ücretli bir terapist olmamasını söylediği gece geldiğini anlatır (A.A. Comes of Age, 1957). “Grup haklıydı, ben haksızdım” (A.A. Comes of Age, 1957).

Geleneğin çözmediği şey

Uzun Biçim, “kendini grup bilincimizde ifade eden sevgi dolu bir Tanrı”nın pratikte nasıl işlediğini ya da bir grubun bilincine nasıl ulaşması gerektiğini açıklamaz. Otoriteyi adlandırır, gerisini tecrübeye bırakır. (Grup bilincinin çoğunluk oyu anlamına gelip gelmediği için Grup bilinci çoğunluk oyu mudur? sorusuna bakın.)

Ayrıca vekillerin ve ofislerin hiçbir işlevi olmadığını da söylemez. Dokuzuncu Gelenek’in Uzun biçimi, grupların vekilleri A.A.’nın tüm halkla ilişkilerini yürütmek üzere yetkilendirdiğini söyler (s. 565); Dördüncü Gelenek de grupların A.A.’yı bir bütün olarak büyük ölçüde etkileyebilecek eylemlerden önce vekillere danışmasını ister (s. 563). Bunlar grupların devrettiği hizmetlerdir, onlar üzerinde bir güç değil.

Kendiniz okuyun

Kaynaklar

Kaynak Sayfalar İlk yayım
Alcoholics Anonymous, Ek I, İkinci Gelenek (kısa ve uzun biçim), Uzun biçim Dördüncü ve Dokuzuncu Gelenek 562–563, 565 1946
P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?” — 1947
P-17, “Who Is a Member of Alcoholics Anonymous?” — 1946
P-17, giriş — broşür © 2019
A.A. Comes of Age, “Birlik” (İkinci Gelenek) — 1957

Büyük Kitap sayfa numaraları (İngilizce) dördüncü baskıdandır (2001). A.A. Comes of Age kitabının elimizdeki nüshasında basılı sayfa numarası yoktur; bu yüzden kitap adı ve yılıyla anılır.

Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Alıntılar kısadır ve kaynağı belirtilir; Büyük Kitap ve A.A. Comes of Age kitaplarının telif hakkı © A.A. World Services, Inc.’e, P-17 yazılarının telif hakkı © AA Grapevine, Inc.’e aittir.

Bu sayfalar A.A. hakkındaki soruları, A.A.’nın kendi yayımladığı literatüre dayanarak yanıtlar; literatür baştan sona okunmuştur ve her alıntı, atıf yapılan sayfayla (İngilizce aslıyla) kelimesi kelimesine karşılaştırılmıştır. Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Neleri okuduk ve her kaynak ne zaman yazıldı.