Paranın Aktığı Yön

Gelenek 9 iki şey söyler ve ünlü yarısı yanlış olanıdır. Birincisi: A.A. asla örgütlenmemelidir. Sonra istisna — hizmet kurulları ya da komiteler, telefona bakan ofisler oluşturabilir. Bu izindir; güvence, onun üzerindeki koşuldur (Büyük Kitap, s. 562): bu yapılar “hizmet ettikleri kişilere doğrudan sorumlu” kalır. Bill bu cümlenin nasıl uygulandığını anlattı (A.A. broşürü P-17): para, kimsenin karakteri değil. “Bunlardan herhangi biri verimsiz ya da zorba hâle gelirse çare yeterince basit. Ortalama A.A. üyesi, koşullar değişene kadar mali desteğini keser.” Etrafında dolaşın: hizmet edilen insanlar ödeyen insanlar, o yüzden ödemeyi bırakabilirler, o yüzden onlara hizmet eden yapı hizmet etmeyi bırakamaz. Bu bir devre, bir erdem değil. Sorumluluk, finansman hangi yöne akıyorsa o yöne işler — biri amaçlasa da amaçlamasa da otomatik olarak. Şimdi bunu müşteriler, sigortacılar ya da sahipler tarafından ödenen iyileşme işi yapan her yapıya uygulayın. Hoş insanlarla çalışabilir. İyi bir program yürütebilir. Yine de yukarıya hesap verir, çünkü devrenin izin verdiği tek yön bu. Kötü karakter gerekmez. Bu yüzden bir şeyin A.A. mı yoksa A.A.’nın kılığına girmiş bir şey mi olduğunu anlamaya çalışırken, kendisi hakkında ne söylediğini sormayın. Parasını cebinde tutarak onu kimin kapatabileceğini sorun.