Ana sayfa › Kitaplardan A.A. soruları › Gelenekler

Bill W. kulüpler ve A.A. hakkında ne dedi?

Basamakları, Gelenekleri, Kavramları ve Büyük Kitap alıntılarını A.A.’nın 2022 Türkçe baskısından (“Adsız Alkolikler”), Önsöz’ü ve Huzur Duası’nı A.A. Türkiye’nin yayımladığı şekliyle aktarıyoruz. Basamak 12’de İngilizcesi ve A.A. Türkiye’nin toplantılarda okuduğu metin “bu mesajı alkoliklere taşımaya” der. A.A.’nın Türkçe metni olmayan yerlerde çeviri bizimdir. Sayfa numaraları İngilizce 4. baskıya göredir; Türkçe baskıda aynı yer genellikle 13–25 sayfa sonradır. İngilizcesini okuyun

Kısaca:

  • Bill W. kulüplerden yanaydı; onları isteyen üyeler için. 1947’de, kulübe ihtiyaç duyan ve onu isteyen A.A. üyelerinin ona sahip olması gerektiğini, asıl sorunun ise kulüplerin sıkıntılarını yararlarından küçük tutmanın yolunu bulmak olduğunu yazdı.
  • Ama kulüp A.A. değildir. New York’taki deneyim, bir kulübün başka bir adla ayrı bir tüzel kişilik olarak kurulması, onu isteyen insanlar tarafından yürütülüp finanse edilmesi ve A.A. gruplarının elinden uzak tutulması gerektiğini öğretti.
  • Altıncı Gelenek’in Uzun biçimi de aynı şeyi söylüyor: kulüpler, grupların gerekirse onları bırakabilmesi için ayrı tutulması gereken “ikincil öğelerdir” ve A.A. adını kullanmamalıdırlar.
  • Bill, kulüp hayatını programın yerine geçen bir şey, yani “On Üçüncü Basamak” saymaya karşı uyardı.

Bill’in “Clubs in A.A.” (1947) adlı denemesi

Kulüpler yaygındı, karşıt görüş de öyle. Bill, kulüplerin A.A. hayatının bir parçası haline geldiğini ve bir oylamanın büyük bir “evet” çıkaracağını söyleyerek başlıyor (P-17, s. 17). Sonra bu taraftaki tehlikeyi sayıyor: bazı üyeler kulübü, o olmadan diğer Basamakların işlemeyeceği bir tür “On Üçüncü Basamak” gibi görüyordu ve “A.A. programı yerine kulüplere bel bağlamaya meyilliydiler” (P-17, “Clubs in A.A.”, 1947, s. 17). Güçlü bir azınlık hiç kulüp istemiyordu; oyalanma yerine dönüşen kulüplere, para ve otorite kavgalarına ve kötü tanıtıma işaret ediyorlardı (P-17, s. 17).

Orta yolu. “Kulübe ihtiyaç duyan ve onu isteyen A.A. üyeleri ona sahip olmalı” (P-17, “Clubs in A.A.”, 1947, s. 18). Mesele, onları bir kazanca dönüştürmek ve zararlarını düşük tutmaktı (P-17, s. 18).

New York’un zor yoldan öğrendikleri. Bill, ilk kulübün —West 24th Street’teki— hikâyesini bir model olarak değil, sıradan bir örnek olarak anlatıyor (P-17, s. 18). Toplantılar evlere sığmaz olmuş, bir restoranda ev sıcaklığı bulunmuyormuş ve üyeler eski bir sanatçı kulübünü devralmışlar (P-17, s. 18). Ardından büyüme sancıları geldi: diktatörler, toplantıları bozan sarhoşlar, kira sorunları ve yönetim kurulu üyeleri A.A.’nın dönüşümlü komitesiyle yarışıyor gibi görünen bir şirket (P-17, s. 18–19). Kira sözleşmesini elinde tutan şirkete “Alcoholics Anonymous of New York, Inc.” adı verilmişti ve Bill, fiilen bütün eyaleti tüzel kişilik haline getirmiş olduklarını kabul ediyor (P-17, s. 19). Banliyö grupları büyüyünce Manhattan, onların kulübün ve sekreterinin masrafını karşılamasını bekledi; hiç karşılamadılar ve kulüp, bölgenin ortak ihtiyaçları ile A.A. çalışması uzun süre birbirine dolanmış kaldı (P-17, s. 19–20).

Ders. Karışıklık, kulüplerin “yalnızca kulübü özellikle isteyen ve bedelini ödemeye razı olan kişilerin işi olması gerektiği” görülünce çözüldü (P-17, “Clubs in A.A.”, 1947, s. 20). Bir kulüp başka bir adla ayrı bir tüzel kişilik olarak kurulmalıdır; yöneticileri yalnızca kulüp işleriyle ilgilenmelidir; ve bir A.A. grubu asla bir işletme yürütmeye girişmemelidir (P-17, s. 20). A.A. komitesi kulübe patronluk etmeye ya da kulüp grupları yönetmeye çalışırsa hemen sorun çıkar; bulunan tek çare “maddi olanı manevi olandan ayırmak” oldu (P-17, “Clubs in A.A.”, 1947, s. 20). Bir kulüpte toplanan grup, kira öder ya da kumbarayı paylaşır (P-17, s. 20).

Kim üye olur, kim öder. Bill, henüz bütün cevapları bilmediklerini açıkça söylüyor (P-17, s. 21). Önerisi: her A.A. üyesi, katkıda bulunsun ya da bulunmasın bir kulübün olanaklarından yararlanmakta özgür olmalı ve düzenli katkıda bulunanlar kulübün yöneticilerine oy vermeli (P-17, s. 21). Kulüp satın almak ya da yapmak için verilen büyük bağışlar baş ağrısına yol açar ve halktan para istemek “son derece tehlikelidir” (P-17, “Clubs in A.A.”, 1947, s. 21).

Kulüplerin vardığı yer. Küçük kasabaların dışında A.A. her kulüp binasını aşar; bir bölgenin ortak işleri (hastane düzenlemeleri, bir merkez ofis, yerel halkla ilişkiler), kulüp üyesi olsun olmasın her A.A. üyesinin çıkarı bulunan bir merkezi ya da gruplar arası komiteye geçer (P-17, s. 21–22). Kulüp dışarıda kalır; “birçoklarının fikrine göre olması gerektiği yerde” (P-17, “Clubs in A.A.”, 1947, s. 22).

Altıncı Gelenek’in Uzun biçimi (1946)

Uzun Biçim aynı tecrübeyi tek bir paragrafa sığdırır. A.A.’ya gerçekten yarayan her önemli mal ayrı olarak şirketleştirilmeli ve yönetilmelidir; Uzun Biçim bunu “A.A.’nın işine yarayabilecek her türlü mevsuk malın bağımsız olarak şirketleştirilip idare edilmesi gerektiği düşüncesindeyiz” (s. 564) diye ifade eder. Bir A.A. grubu ticarete atılmamalıdır. “kulüp ya da hastane gibi” ikincil yardımcı öğeler şirketleştirilmeli ve gerekirse “gruplar tarafından rahatlıkla gözden çıkarılabilsinler” (s. 564) diye gruptan ayrı tutulmalıdır. A.A. adını kullanmamalı ve onları maddi olarak destekleyenlerce yönetilmelidirler. “Kulüpler söz konusu olduğunda A.A. üyesi yöneticiler tercih edilir” (s. 564); hastaneler ise A.A.’nın çok dışında kalmalıdır.

“Money” (1946) yazısında

Bir yıl önce Bill, kulüplere destek olmanın bir grup işi değil, bireysel bir iş olması gerektiğini zaten söylemişti (P-17, s. 29). Bir bölgedeki gruplar, hepsine hizmet eden bir merkez ofis sekreterini makul biçimde ödeyebilirdi; ama kulüplere para sağlamak ne bir grubun ne de merkezi bir komitenin işiydi ve “çoğunluk”, azınlığı istemediği kulüpler için ödemeye “zorlamaya kalkmamalıydı” (P-17, “Money”, 1946, s. 29).

Daha sonrası, karşılaştırma için (tarihleriyle)

2018 tarihli The A.A. Group broşürü (P-16) bunu sürdürüyor: gayrimenkul sahibi olmak ve yönetmek bir grup işlevi değildir; bu yüzden “teknik olarak, A.A. kulübü diye bir şey yoktur” (P-16, 2018, s. 40). Kulüpler, özel kişiler olarak hareket eden üyelerce, ayrı kâr amacı gütmeyen şirketler aracılığıyla yürütülür ve Genel Hizmet Ofisi kulüplerden katkı kabul etmez (P-16, s. 40–41).

Kendiniz okuyun

Kaynaklar

Kaynak Sayfalar İlk yayım
Bill W., “Clubs in A.A.: Are They With Us to Stay?” (P-17) 17–22 AA Grapevine, 1947
Bill W., “Money” (P-17) 27–35 AA Grapevine, 1946
On İki Gelenek, Uzun biçim, Altıncı Gelenek (Büyük Kitap, Ek I) 563–564 AA Grapevine, 1946; Büyük Kitap’ta 1955’ten beri
P-16, The A.A. Group 40–41 © 2018 (2022’de gözden geçirildi)

Büyük Kitap sayfa numaraları dördüncü baskıya (2001) aittir. P-17 sayfa numaraları broşürün basılı numaralarıdır (© 2019); aa.org’daki ücretsiz PDF ile aynıdır.

Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Alıntılar kısa ve kaynaklıdır; Büyük Kitap ve P-16 © A.A. World Services, Inc.’e aittir; P-17’deki makaleler © AA Grapevine, Inc.’e aittir ve A.A. World Services tarafından yeniden basılmıştır.

Bu sayfalar A.A. hakkındaki soruları, A.A.’nın kendi yayımladığı literatüre dayanarak yanıtlar; literatür baştan sona okunmuştur ve her alıntı, atıf yapılan sayfayla (İngilizce aslıyla) kelimesi kelimesine karşılaştırılmıştır. Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Neleri okuduk ve her kaynak ne zaman yazıldı.