2. Basamak: İnanmaya Başlamak

İkinci Basamak şöyle der: “Sadece bizden Üstün bir Güç’ün akıl sağlığımızı geri getirebileceğine inandık” (s. 59). Bunun ne kadar yumuşak ifade edildiğine dikkat edin. Biz inanıyorduk demez ve inanç için bir son tarih koymaz. “İnandık” der: inanç, bir yere doğru bir süre yürüdükten sonra o yere varmamız gibi, yolun sonunda gelen bir şeydir. Birinci Basamak bizi gerçek bir sorunla baş başa bıraktı: alkole karşı güçsüz olduğumuzu kabul ettik. İkinci Basamak, Büyük Kitap’ın sunduğu tek çözümü gösterir ve baştan biraz isteklilikten başka hiçbir şey istemez.

İkinci Basamak Büyük Kitap Terimleriyle Ne Demek

Kitap durumumuzu açıkça adlandırır: “Gücümüzün yetmemesi en büyük engeldi. Bizi yaşatacak bir güce ihtiyacımız vardı ve bu kendimizden Daha Üstün bir Güç olmalıydı” (s. 45). Aynı sayfa, tüm kitabın başlıca amacının o Güç’ü bulmamıza yardımcı olmak olduğunu söyler. Yani İkinci Basamak, dindarlar için bir yan yol değildir. Tüm programın menteşesidir. İrade gücü bizi düzeltebilseydi, Birinci Basamak hiçbir zaman doğru olmazdı.

Akıl sağlığı sözcüğü çoğumuzu rahatsız eder. Ama Büyük Kitap bununla belirli bir şey kastediyor. Alkoliğin asıl sorununun bedeninde değil, zihninde toplandığını söyler (s. 23). Sonra viskiyi sütle karıştırırsa ona zarar vermeyeceğini düşünen Jim’in hikâyesini anlatır ve şöyle bağlar: “Tam kelime anlamı ne olursa olsun, biz buna net olarak delilik diyoruz” (s. 37). Alkolizmin deliliği, ilk kadehe karşı savunmamızın garip bir şekilde çökmesidir; o anda makul görünen önemsiz bahanedir. Akıl sağlığına kavuşturulmak, o ilk kadehi gerçeğiyle görme becerisini geri kazanmaktır.

İkinci Basamak Metnin Neresinde Yer Alıyor

Basamak, 59. sayfadaki listede, Programımız Hakkında bölümünde yer alır, ama asıl yeri 44 ile 57. sayfalar arasındaki Biz, Agnostikler’dir; şüphecilere, bir zamanlar şüpheci olmuş insanlar tarafından yazılmış bir bölüm. Temel daha önce atılır. Bill’in Hikâyesi’nde mutfak masasındaki ayık bir arkadaş, Bill’e kendi Tanrı anlayışını seçmesini önerir (s. 12) ve Alkolizm Hakkında Daha Fazla Bilgi, 30 ile 43. sayfalar, onarılması gereken zihinsel kör noktanın gerekçesini kurar. Ek II, Manevi Tecrübe, tabloyu 567 ve 568. sayfalarda tamamlar.

Büyük Kitap Bunu Nasıl Çalıştırmamızı Söylüyor

Talimat şaşırtıcı derecede küçüktür. Kendimize tek bir soru sorarız: “Benden daha üstün bir varlığın gücüne inanıyor muyum veya inanmak istiyor muyum?” (s. 47). Evet diyebildiğimiz anda, yalnızca isteklilik için bile olsa, kitap bize yolda olduğumuzdan kesin bir dille emin olmamızı söyler ve bu basit temel üzerine sağlam, manevi bir gelecek kurulabileceğini ekler (s. 47). Bir başkasının Tanrı anlayışını benimsememiz gerekmez. Ne kadar yetersiz olursa olsun kendi anlayışımız bir başlangıç yapmaya yeter (s. 46). Bill tam olarak bunu buldu: “Mesele sadece kendinden daha büyük bir gücün varlığına inanmaya gönüllü olmaktaydı. Başlangıcımı yapmam için benden beklenen başka hiçbir şey yoktu” (s. 12).

Basamağı çalışmak, bu istekliliği ifade edecek kadar önyargıyı bir kenara bırakmak demektir (s. 46). Kitabın bu kadar açık sözlü ifade ettiği seçimle yüzleşmek demektir: “Tanrı ya vardır ya da yoktur. Seçimimiz hangisinden yana olmalıydı?” (s. 53). Ve çevremizdeki toplantılardaki kanıtları tartmak demektir. 52. sayfa, kendi başımıza düzeltemediğimiz yaşamı anlatır: bozulan ilişkiler, kontrol edemediğimiz duygular, sefalet, depresyon ve korku. Sonra hükmünü verir: “Kendi fikirlerimizi uygulamak bir işe yaramamıştı; ama gördüğümüz ve duyduğumuz kadarıyla Tanrı fikri çok işe yarıyordu” (s. 52).

Neler Değişir ve Bizi Durduran Korku

Değişen ilk şey umuttur. İstekli hale geldiğimizde içimizdeki tartışma susar ve savaşa harcadığımız enerji iyileşmeye akmaya başlar. Ek II, çoğumuzun, şu anda kendimizden Daha Yüksek bir Güç anlayışımızla ilişkilendirdiğimiz umulmadık bir iç kaynaktan yararlanmaya başladığını söyler (s. 568) ve giriş bedelini adlandırır: “İstekli olmak, dürüstlük ve açık fikirlilik iyileşmenin zaruri temelleridir” (s. 568). Çoğumuz için bu değişim eğitsel ve kademelidir. İnanmaya, akıl sağlığının geri dönüşünü izleyerek, berrak kafalı bir sabahtan diğerine başlarız.

Şimdi dürüst kısım. Çoğumuz bu Basamak’tan korktu, çünkü din bize zarar vermişti, bizi sıkmıştı ya da bize karşı kullanılmıştı ve başkasının Tanrı’sını olduğu gibi yutmamız istendiğini varsaydık. İstenmiyordu. A.A.’nın ilk topluluğunun neredeyse yarısı tam da bu şüpheci tipteydi (s. 44) ve dürüstlüklerinden vazgeçmeden iyileştiler. Kimse bize zorunlu bir Tanrı sunmaz. Dürüstçe kabul edebildiğimiz şeyle başlarız: bizden Üstün bir Güç. İkna etme işini de tecrübeye bırakırız. Korku şöyle der: inan, yoksa. Kitap ise yalnızca şunu der: istekli olun ve izleyin.

Evet diyebildiğimizde, ya da dürüstçe bir istekliyim bile diyebildiğimizde, ardından gelene hazırızdır. Üçüncü Basamak inancı bir karara dönüştürür: “İrademizi ve hayatımızı anladığımız anlamdaki Tanrı’ya teslim etmeye karar verdik” (s. 59). İnanmaya başlamak ışığa dönüştür. Üçüncü Basamak, ona atılan ilk adımdır.