Ana sayfa › Kitaplardan A.A. soruları › Yeni gelen ve aile için

Toplantıda söylediklerim mahrem kalır mı?

Basamakları, Gelenekleri, Kavramları ve Büyük Kitap alıntılarını A.A.’nın 2022 Türkçe baskısından (“Adsız Alkolikler”), Önsöz’ü ve Huzur Duası’nı A.A. Türkiye’nin yayımladığı şekliyle aktarıyoruz. Basamak 12’de İngilizcesi ve A.A. Türkiye’nin toplantılarda okuduğu metin “bu mesajı alkoliklere taşımaya” der. A.A.’nın Türkçe metni olmayan yerlerde çeviri bizimdir. Sayfa numaraları İngilizce 4. baskıya göredir; Türkçe baskıda aynı yer genellikle 13–25 sayfa sonradır. İngilizcesini okuyun

Kısaca:

  • A.A. literatürü üyelerden birbirlerinin sırlarını saklamalarını ister, ama anlattığı şey bir ilke ve bir âdettir; zorla uygulanabilir bir kural değil. Bugünün grup broşürü: “A.A. toplantılarında yapılan kişisel paylaşımları kimseye tekrarlamayız.” (P-16, 2018). Broşür, A.A.’nın adındaki “adsız” kelimesine “bir mahremiyet sözü” der (P-16, 2018).
  • 1939 metnindeki karşılığı A.A. ailesiyle ilgilidir: dikkatle gözettikleri bir ilke de “bu mahrem tecrübeleri aktarmamızı tecrübe sahibi kişinin onaylayacağından emin olmadığımız sürece aktarmamaktır” (s. 125).
  • Bill W. 1946’da, yeni gelenin mahremiyet isteğine, hatta durumunu başka A.A. üyeleriyle konuşmamaya varacak ölçüde saygı gösterilmesi gerektiğini yazdı (P-17, “Anonymity”, 1946).
  • Gelenekler adsızlıktan kamusal düzeyde (basın, radyo, filmler) ve manevi bir ilke olarak söz eder (ss. 562, 565–566); toplantı içinde söylenenlere değinmezler. Kaynaklarımızdaki hiçbir A.A. metni, bir toplantıda söylenenler için herhangi bir hukuki koruma öne sürmez ve A.A.’nın kimseyi zorlayacak bir yolu yoktur.

1939 metni

Büyük Kitap’ın toplantılardaki mahremiyete dair bir bölümü yok; hiçbir toplantı biçimini anlatmaz. Başkalarının hikâyeleri hakkında söyledikleri 9. Bölüm’de (“Sonrasında Aile İlişkileri”) yer alır:

  • “Biz, Adsız Alkolikler ailelerinin kenarda köşede sakladığı pek sır yoktur.” (s. 125). Herkes birbirinin alkol sorunlarını bilir. Kitap, bunun sıradan yaşamda dedikoduya yol açacağını kabul eder; onların arasında böyle şeylerin nadir olduğunu, konuşmaların ise “değişmez olan bir sevgi ve hoşgörü havası” (s. 125) içinde geçtiğini söyler.
  • “Dikkatlice gözettiğimiz bir diğer prensip ise bu mahrem tecrübeleri aktarmamızı tecrübe sahibi kişinin onaylayacağından emin olmadığımız sürece aktarmamaktır.” (s. 125). “Mümkün olduğunca kendi hikâyelerimize bağlı kalmanın daha iyi olduğunu düşünüyoruz.” (s. 125).

Mahrem bilgileri saklamayla ilgili iki başka pasaj:

  • Beşinci Basamak, “ağzı sıkı” (s. 74) biriyle atılmalı ve “Bu kişi dinlediklerini kendine saklayabilmeli” (s. 74).
  • Alkolik çalışanına yardım eden bir işverenden bunu “tamamen kişisel bir mesele” olarak görmesi ve bunların “onun da izni olmadan asla tartışılmayacağını” kabul etmesi istenir (s. 143).

1939 Önsözü’nde adsızlığın gerekçeleri pratikti: kitabın getirebileceği başvuru yağmurunu karşılayacak kadar az üye ve tanınırlarsa işlerini sürdüremeyecek iş insanları vardı (s. xiii).

1946 Uzun biçimi ve Bill’in makalesi

Uzun Biçim’deki adsızlık Gelenekleri kamuyla ilgilidir: “A.A. üyeleri olarak isimlerimiz ya da fotoğraflarımız yayınlanmamalı, videoya kaydedilmemeli ya da kamuya açık şekilde yayımlanmamalıdır.” (s. 565). On İkinci Gelenek adsızlığı, üyelere “prensiplerin kişiliklerden önce geldiğini” (s. 566) hatırlatan manevi bir ilke olarak niteler. Hiçbiri bir toplantıda söylenenlerden söz etmez.

Bill’in 1946 tarihli “Adsızlık” yazısı kişisel düzeyde daha da ileri gider:

  • “Her A.A. üyesinin, istediği ölçüde kişisel adsızlıkla kendini örtme ayrıcalığı olmalıdır.” (P-17, “Adsızlık”, 1946). Üye arkadaşları buna saygı göstermelidir.
  • Adsızlık, alkolikleri ve ailelerini yardım istemeye teşvik eder, çünkü onu “sorunlarının mahrem tutulacağının bir güvencesi olarak” (P-17, “Adsızlık”, 1946) görürler.
  • “Yeni bir üyenin adsızlığını, o istediği sürece korumalıyız elbette” (P-17, “Adsızlık”, 1946). “Vakasının kimseyle, diğer A.A. üyeleriyle bile, konuşulmamasını isterse, bu isteğe de saygı göstermeliyiz.” (P-17, “Adsızlık”, 1946).

Adsızlığın insanın kendisi hakkında gizlilik olmadığı konusunda da açıktı. 1946’da, üyelerin pek azının gündelik ilişkilerinde adsız olduğunu yazdı; 1955’te ise: “Elbette hiçbir A.A. üyesinin ailesine, dostlarına ya da komşularına karşı adsız olması gerekmez.” (P-17, “Why Alcoholics Anonymous Is Anonymous”, 1955). Bkz. On İkinci Gelenek: adsızlık A.A.’yı gizli tutmak mı demek?

Bugün (2018)

A.A. Grubu… Her Şeyin Başladığı Yer (P-16):

  • Kişisel düzeyde adsızlık “tüm üyelerin mahremiyetini güvence altına alır” (P-16, 2018); bu, alkolizminin açığa çıkmasından korkan yeni gelenler için özellikle önemlidir.
  • “A.A. toplantılarında yapılan hiç kimsenin kişisel paylaşımını başkalarına aktarmayız.” (P-16, 2018). Üyeler, başkalarının adsızlıklarını “istedikleri şekilde ve istedikleri kadar sıkı biçimde” (P-16, 2018) koruma hakkına saygı gösterir.
  • Bir toplantı yöneticisi, katılanlara “giderken bu odalarda duyduğunuz mahrem her şeyi geride bırakın” (P-16, 2018) diye hatırlatabilir. Bir grup vicdan muhasebesi sorusu, üyelerin “toplantılarda paylaştıklarını geride bırakıp bırakmadıklarını” (P-16, 2018) sorar.

Kitapların hiçbir kural koymadığı yerler

  • Zorlayıcı bir yaptırım yok. A.A.’nın üyeleri üzerinde yetkisi yoktur. Bill 1947’de, “kimsenin bir başkası üzerinde kişisel bir otorite makamına oturtulmadığını” yazdı (P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?”, 1947). Sırları saklama isteği, üyelerin buna uymasına dayanır.
  • Açık toplantılar. Açık toplantılarda gözlemci olarak alkolik olmayanlar da bulunabilir (P-16, 2018); onlar üye değildir.
  • Hukuki konular. Kaynaklarımızdaki hiçbir metin, bir toplantıda söylenenlerin hukuki durumu hakkında bir şey söylemez. Bu sayfa da söylemez.

Yani literatürden çıkan dürüst cevap şudur: 1939’dan bu yana üyelerden başkalarının paylaştıklarını tekrarlamamaları istenir; literatür bunu bir ilke ve bir söz olarak sunar, bir garanti olarak değil.

Kendiniz okuyun

Kaynaklar

Kaynak Sayfalar İlk yayım
Alcoholics Anonymous, Birinci Baskı İçin Önsöz; Bölüm 6, 9 ve 10 xiii, 74, 125, 143 1939
Alcoholics Anonymous, Ek I, On Birinci ve On İkinci Gelenekler (kısa ve Uzun biçim) 562, 565–566 Uzun Biçim 1946; kısa biçim 1950’ye kadar
P-17, “Anonymity” — 1946
P-17, “Will A.A. Ever Have a Personal Government?” — 1947
P-17, “Why Alcoholics Anonymous Is Anonymous” — 1955
P-16, The A.A. Group 8–9, 13, 15, 29 2018

Büyük Kitap sayfa numaraları (İngilizce) dördüncü baskıdandır (2001).

Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Alıntılar kısa ve kaynaklıdır; Büyük Kitap ve P-16 © A.A. World Services, Inc.’e aittir; P-17’deki makaleler © AA Grapevine, Inc.’e aittir.

Bu sayfalar A.A. hakkındaki soruları, A.A.’nın kendi yayımladığı literatüre dayanarak yanıtlar; literatür baştan sona okunmuştur ve her alıntı, atıf yapılan sayfayla (İngilizce aslıyla) kelimesi kelimesine karşılaştırılmıştır. Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Neleri okuduk ve her kaynak ne zaman yazıldı.