Ana sayfa › Kitaplardan A.A. soruları › Kaynakların kendileri üzerine

Kişisel hikâyeler A.A. programının bir parçası mı?

Basamakları, Gelenekleri, Kavramları ve Büyük Kitap alıntılarını A.A.’nın 2022 Türkçe baskısından (“Adsız Alkolikler”), Önsöz’ü ve Huzur Duası’nı A.A. Türkiye’nin yayımladığı şekliyle aktarıyoruz. Basamak 12’de İngilizcesi ve A.A. Türkiye’nin toplantılarda okuduğu metin “bu mesajı alkoliklere taşımaya” der. A.A.’nın Türkçe metni olmayan yerlerde çeviri bizimdir. Sayfa numaraları İngilizce 4. baskıya göredir; Türkçe baskıda aynı yer genellikle 13–25 sayfa sonradır. İngilizcesini okuyun

Kısaca:

  • Büyük Kitap bu ikisini kendisi ayırır. Program, kitabın ilk bölümünde, “açık talimatlar” (s. 29) olarak ortaya konur; Basamaklar “iyileşme programı kapsamında” (s. 59) önerilir. Ardından gelen kişisel hikâyeler, üyelerin kendi iyileşmelerine dair anlatılarıdır.
  • Kitap hikâyelerin ne için olduğunu söyler: her yazar Tanrı’yla ilişkisini “kendi diliyle ve kendi bakış açısından” (s. 29) nasıl kurduğunu anlatır; böylece okuyucu kendini tanıyıp “Evet, ben de onlardan biriyim” (s. 29) diyebilir.
  • Hikâyeler her baskıda değişir; program metnine 1939’dan beri “büyük ölçüde dokunulmamıştır” (s. xi). Bugünkü hikâyelerin çoğu 1939’dan çok sonra yazılmıştır.
  • Yani bir hikâyeden alınan satır, ne kadar sevilirse sevilsin, bir üyenin deneyimidir; program metni değildir. Program metninin de birkaç kendi hikâyesi vardır, en başta 1. Bölüm’deki Bill’inki, ve bunlar 1939 metnidir; Bill’in hikâyesi ile hikâye bölümünü açan Dr. Bob’unki, hikâyeler 1955’te gözden geçirilirken olduğu gibi korunmuştur (s. xi).

Büyük Kitap kendi bölümlerini nasıl tanımlıyor

2. Bölüm, “Bir Çözüm Var” (1939). Kitap planını ortaya koyar: alkolizmi açıklayan ve agnostiklere seslenen bölümler, sonra da “Daha sonra nasıl iyileştiğimizi gösteren açık talimatlar verilmekte. Bunların ardından da kırk iki kişisel deneyim hikâyesi aktarılıyor.” (s. 29) Hikâyeler, kendi ifadesiyle “üyelerimizin hayatlarında neler olduğuna ve üyeliğimize dair açık bir intiba uyandırıyor” (s. 29) ve yazarların hayatında gerçekte neler olduğunu gösteriyor. Amaçları özdeşleşmedir: yazarlar, okurların ancak kendilerini açığa vurdukları takdirde “‘Evet, ben de onlardan biriyim. Ben de sahip olmalıyım buna,’ demek için ikna olabilirler” (s. 29) diye inanır.

4. Bölüm, “Biz, Agnostikler” (1939). Kitap, üyelerin Tanrı’yı ne kadar farklı anladığını hikâyelerde gösterir: “Kişisel hikâyelerimizde, her anlatıcının kendinden Daha Üstün bir Güç’e olan yaklaşımında ve O’nu kavrayışında birçok farklılık bulacaksınız.” (s. 50) Bir okuyucunun bunlardan herhangi birine katılıp katılmaması “fazla önem arz etmiyor” (s. 50); bu gibi sorular için kitap şunu der: “Bunlar her bireyin kendisinin yanıtlaması gereken sorulardır.” (s. 50)

5. Bölüm, “Programımız Hakkında” (1939). Bölüm hikâyelerden programa geçer: “Hikâyelerimiz genel anlamda daha önceden kim olduğumuzu, ne yaşadığımızı ve şimdi nasıl olduğumuzu anlatıyor.” (s. 58) Sonra, onların sahip olduğunu isteyen bir okuyucu için: “İşte önerdiğimiz iyileşme programı kapsamında bize yardımcı olacak Basamaklar” (s. 59).

Hikâye bölümünün kendisi. Başlık sayfası, hikâyelerin “Kırk İki Alkolik Hastalıklarından Nasıl İyileşti” (s. 165) olduğunu söyler; her bölümün de kendi amacı vardır: Bölüm I “A.A.’da ayıklığın kalıcı olabileceğini” gösterir, Bölüm II okuyucunun alkolik olup olmadığına ve A.A.’nın kendisi için olup olmadığına karar vermesine yardımcı olabilir, Bölüm III ise içkisinin umutsuz olduğunu düşünenlere umut sunar (s. 167).

Hikâyeler değişir; program değişmez

Giriş (dördüncü baskı, 2001), kitap A.A.’nın temel metni haline geldiği için 1955, 1976 ve 2001 gözden geçirmelerinde “kitabın A.A. iyileşme programını işleyen ilk kısmına büyük ölçüde dokunulmamıştır” (s. xi) diye açıklar. “Fakat asıl değişiklik kişisel hikayeler bölümündedir” (s. xi): hikâyeler her baskıda eklenmiş, düzenlenmiş ve çıkarılmıştır (s. xi–xii). Verilen sebep şudur: “Adsız Alkolikler’in güncel üyelerini daha yanlışsız şekilde temsil etmek ve böylelikle daha fazla alkoliğe erişim sağlamak” (s. xii). Giriş’in umudu, okuyucunun bir hikâyede durup, en önemlisi, şunu düşünmesidir: “Evet, bu programın benim için de işe yarayabileceğine inanıyorum.” (s. xii) Hikâye programa götürür; program değildir.

2. Bölüm’deki sayı bile hikâye bölümünü izler: dördüncü baskının s. 29 sayfası “kırk iki” der, ki bu dördüncü baskıdaki hikâye sayısıdır (s. xii). Bkz.: Büyük Kitap’ın dört baskısı arasında ne değişti?

İlk yazarların hikâyelerin ne işe yaradığı hakkında söyledikleri

  • Bill W. (1957), hikâye bölümünün eklendiğini söyler, çünkü “Yaşayan bir kanıt biçiminde delil sunmamız gerekecekti” (A.A. Comes of Age, 1957) ve hikâyeler “bizi uzaktaki okurla, metnin tek başına yapamayacağı bir biçimde özdeşleştirebilirdi” (A.A. Comes of Age, 1957).
  • Bill W. (1954 tarihli mektup, Experience, Strength and Hope içinde basıldı, 2003), ikinci baskı için hikâyeleri toplarken: hikâye bölümü “A.A. dışındaki okurla özdeşleşmenin başlıca yoludur” (Experience, Strength and Hope, 2003) ve “sonuçlarımızın vitrini”dir (Experience, Strength and Hope, 2003). “Gözden geçirmenin ana amacı hikâye bölümünü güncellemektir” (Experience, Strength and Hope, 2003).

İkisi de hikâyeleri programın işe yaradığının kanıtı ve okura köprü olarak tanımlıyor. İkisi de onları talimat olarak görmüyor.

Program metninin içindeki hikâyeler

Kişisel hikâyeler yalnızca kitabın sonunda değildir. 1. Bölüm “Bill’in Hikâyesi”dir; Giriş, bu hikâyenin, “Doktor Bob’un Kâbusu”nun ve birinci baskıdan bir hikâyenin daha 1955’te “aynı şekilde ikinci baskıya geçmiştir” diyerek korunduğunu belirtir (s. xi). 10. Bölüm, “İşverenler İçin”, çoğunlukla tek bir üyenin ağzından anlatılır (s. 136), 11. Bölüm ise Akron’daki başlangıçların hikâyesini anlatır (s. 153–158). Bunlar 1939 metnine aittir ve kitap onları programın iş başında olduğunu göstermek için kullanır. Baskıdan baskıya değişen hikâyeler s. 165’ten başlayanlardır.

Bunun önemi

Hikâyelerden alınan satırlar toplantılarda sık sık Büyük Kitap’ın program metniymiş gibi alıntılanır. Bilinen bazı örnekler: “kabullenmek cevaptır” 1939 kitabında olmayan bir hikâyeden gelir (bkz. “Kabullenmek cevaptır” ana metnin parçası mı?), “sponsor” sözcüğü ise yalnızca hikâyelerde geçer, program metninde hiç geçmez (bkz. Büyük Kitap’ta “sponsor” sözcüğü geçiyor mu?). Bir hikâye, bir üyenin dürüst deneyimidir ve kitap onu öyle sunar: “kendi diliyle ve kendi bakış açısından” (s. 29). Recovery Starts sayfaları bu yüzden bir hikâyeden alıntı yaparken “bir üyenin hikâyesi, program metni değil” der.

Kitap program metni konusunda bile alçakgönüllüdür: “Kitabımızın amacı sadece tavsiye vermektir.” (s. 164)

Kendiniz okuyun

Kaynaklar

Kaynak Sayfalar Tarih
Alcoholics Anonymous, 2, 4, 5, 10 ve 11. Bölümler 29, 50, 58–59, 136, 153–158, 164 1939 (s. 29 sayfasındaki hikâye sayısı dördüncü baskınınkidir)
Alcoholics Anonymous, Giriş xi–xii dördüncü baskı, 2001
Alcoholics Anonymous, kişisel hikâyelere giriş 165, 167 dördüncü baskı, 2001
A.A. Comes of Age (Bill W.) — 1957
Experience, Strength and Hope, giriş (Bill W.’nin 1954 tarihli mektubundan alıntı) — 2003

Comes of Age için, basılı sayfa numaraları değil, elimizdeki nüshanın dosya sayfası işaretleri (f.) kullanılır.

Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Alıntılar kısadır ve kaynakları belirtilir; Büyük Kitap, A.A. Comes of Age ve Experience, Strength and Hope kitaplarının telif hakkı © A.A. World Services, Inc.’e aittir.

Bu sayfalar A.A. hakkındaki soruları, A.A.’nın kendi yayımladığı literatüre dayanarak yanıtlar; literatür baştan sona okunmuştur ve her alıntı, atıf yapılan sayfayla (İngilizce aslıyla) kelimesi kelimesine karşılaştırılmıştır. Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Neleri okuduk ve her kaynak ne zaman yazıldı.